Aanmelden nieuwsbrief

Hoogsensitiviteit in de praktijk en wat kunnen signalen zijn.

De bewuste ervaring, waarover ik schreef in het vorige blog tijdens het verjaardagsfeestje, hoe en in welke mate mijn gemoedstoestand veranderde, riep veel vragen bij me op. Er was in die tijd weinig tot niets bekend over hoogsensitiviteit, wat voor mij betekende, dat het een flinke zoektocht werd.

 

Allereerst gingen mijn gedachten terug in de tijd. Ik zag mezelf terug als kind in mijn gezin van herkomst, school, omgeving, vrienden en werk. Weer later als echtgenote en moeder van twee zonen. Zo passeerden allerlei gebeurtenissen de revue en ontdekte ik een rode draad waardoor duidelijk werd, dat het overnemen van gemoedstoestanden, niet nieuw was. Het was meer regel dan uitzondering. Het punt was, dat ik het nooit zo had ervaren en “dacht” dat al deze gevoelens en gemoedstoestanden van mezelf waren. Het werd me, hoe vreemd dit ook mogelijk klinkt, duidelijk dat ik fysieke pijnen, verdriet, boosheid en andere ongemakken overnam. Nou ik kan je zeggen, dat was naast mijn eigen dingen die er natuurlijk ook waren, een stevige klus om mee te dealen.

 

Nu had ik als kind en soms nog, veel slaap nodig, hetgeen als normaal werd beschouwd. Het ene kind heeft nu eenmaal meer slaap nodig dan het ander, niets bijzonders en als volwassene was dat ook niet vreemd. Toen ik me meer ging verdiepen in hoogsensitiviteit ontdekte ik wat dit veel slaap nodig hebben voor mij betekende. Voor mij had het een uitwerking van kunnen opladen en soms was 10 minuten genoeg, maar wel heel belangrijk. Deed of kon ik dit niet doen op het moment dat het nodig was, dan liep ik als een zombie rond. Helder denken werd lastig, voelde me ongelofelijk moe en raakte verward. Kortom, ik functioneerde vervolgens op, wat ik noem, low level. Opgenomen en overgenomen gemoedstoestanden, ongemakken, indrukken en prikkels hadden veel energie gekost en tijdens het slapen laadde ik mezelf weer op. Daarbij moest alles hun weg vinden in mezelf en als het ware integreren. Om dat te kunnen moest ik voldoende rust nemen, mezelf regelmatig terugtrekken en veel in de natuur zijn.
 

Het is bekend, dat een eigenschap van hoogsensitiviteit, het hebben van een gevoeliger zenuwstelsel inhoud. Dit zorgt ervoor dat prikkels, indrukken en waarnemingen in meer of mindere sterke mate, ongefilterd binnen komen. Maar ook en dat realiseren veel hoogsensitieve personen zich niet, ze veelal meer waarnemen in een flits dan de gemiddelde mens. Al met al zorgt dit ervoor dat er een extra appèl gedaan wordt op het zenuwstelsel.

 

Het gebeurde regelmatig, ik werkte toentertijd in een ziekenhuis, dat ik tijdens het werk oververmoeid raakte. Een gevolg hiervan was dat ik me op een bepaald moment terug moest trekken om tien minuten te slapen. Tijdens deze tien minuten was ik volkomen weg en daarna weer helemaal helder en fit. Ik had geen idee wat maakte dat ik binnen no time overweldigd werd door deze vermoeidheid en deze rustmomenten nodig had. Er iets over noemen lukte me niet omdat ik er zelf niets van begreep. Daarnaast hield ik me meer bezig met hoe ik deze vermoeidheid kon handelen en om de dag door te kunnen komen. Ik denk ook niet dat mijn werkgever, als ik dit verteld  zou hebben, het had kunnen waarderen dat ik twee keer per dag deze ruimte nam en me terugtrok in de werkkast, verscholen achter de spullen die daar stonden en tien minuten slapend doorbracht.

 

Later kreeg ik op een andere wijze te maken met ziekenhuizen en daar deed ik ervaringen op vanuit moeder zijnde. Mijn beide kinderen hadden intense ervaringen met ziekenhuizen en vaak was het enige wat ik kon doen, aanwezig zijn. Ook hier kwam ik mijn hooggevoeligheid tegen. Vaak gebeurde het dat, nadat alles was gedaan wat binnen mijn vermogen lag, zittend naast hun bedje in slaap viel. Ik probeerde uit alle macht mijn ogen open te houden, iets wat niet lukte. En naast dat ik het hoogst ongepast vond, had ik in eerste instantie het gevoel, (schuldgevoel) dat slapen tegenover de kinderen niet kon. Echter zij sliepen ook, dat maakt het voor mij iets makkelijker. Ik vermoed dat de verpleging met vreemde ogen hebben gekeken toen ze me slapend, al was het maar tien minuten, zagen zitten. Opnieuw merkte ik dat het niet anders kon dan me hier aan over te geven. Na die tien minuten was ik er weer helemaal en zat weer fit en helder naast hun bedje.

 

Zelfkennis bleek een belangrijke sleutel te zijn om meer inzicht te krijgen in wat hoogsensitief zijn voor mij betekende. Alvorens tot zelfkennis te komen moest de weg van zelfonderzoek in geslagen worden. Zelf onderzoek helpt je om als het ware kennis te maken met jezelf. Vaak denk je dat je jezelf kent. Je dicht je jezelf eigenschappen toe waarvan je later tot de ontdekking komt, dat het beeld wat je gecreëerd had, er anders uitziet en zelfs bijgesteld gaat worden. Zelfonderzoek wil niet zeggen, dat je per definitie opzoek gaat naar ervaringen die dramatisch zijn. Wel is het zo, dat juist onwetendheid kan maken, er pijnlijke ervaringen opgedaan zijn en mogelijk nog. Veel mensen die pijnlijke ervaringen hebben opgedaan zijn als het ware in de overlevingsmodus gaan leven. Leven vanuit een overlevingsmodus zorgt ervoor dat je jezelf niet kunt zijn en je dus een beeld van jezelf creëert wat je niet bent.

 

In deel drie ga ik verder met hoogsensitief zijn in de praktijk. En wat het verschil is tussen tijdelijk overgevoelig zijn veroorzaakt door stress en het van nature hoogsensitief zijn.

Reacties

Dank voor uw verhaal, voor mij zeer herkenbaar.
Ik ben nu met pensioen, dus hoef niet meer te werken, voordien als kind in mijn huwelijk en tijdens werk nooit geheel mezelf kunnen zijn. Nu sinds 7 jaren een levens partner die mij laat ZIJN wie ik BEN.
Ik heb geleerd om te mogen ZIJN wie ik ben.
Een warme lichtgroet Mieke.

Door Mieke Pel

Plaats een reactie: