Aanmelden nieuwsbrief

Ficus Benjamin

 

Mijn Ficus Benjamin is weer gekortwiekt voor de derde keer. Nu moet je niet denken dat hij een beetje is gesnoeid. Nee hij is helemaal gekortwiekt, alleen de stammetjes staan er nog. In mijn vorige huis had ik de Ficus in maart van dit jaar gekortwiekt omdat hij erg groot was geworden en ik vreesde dat hij niet zou passen in mijn nieuwe, tijdelijke, huis. Ik wilde hem niet kwijt, dus snoeien bleek mijn enige optie. De Ficus en ik hadden goeie ervaringen met het helemaal kortwieken. Na verloop van tijd kwamen de nieuwe blaadjes weer tevoorschijn dus ik had er alle vertrouwen in, dat dit ook nu zou gebeuren. Er niet van uitgaande, dat er wel iets zou kunnen gebeuren wat maakte dat het anders zou kunnen gaan.

 

Nu ben ik een groenliefhebber, echter deze Ficus is me extra dierbaar. Hij reist al 28 jaar met me mee. Hij zou veel verhalen kunnen vertellen over de periode dat we samen reizen en je kan stellen dat er een band is ontstaan.

Tijdens de verhuizing brak de zware pot waarin hij zat. Het bleek een klus te zijn om een passende pot te vinden. Het gevolg was dat hij gedurende een aantal maanden noodgedwongen buiten in de tuin, of beter gezegd het atrium, moest staan. Ik wist niet goed wat ik nu kon doen. Een Ficus is in mijn beleving een plant die binnenshuis moet staan. Buiten blijven was geen optie. Iedere dag ging ik even kijken of het nog wel goed ging. Ik merkte dat hij het niet echt naar z’n zin had en besloot hem uit het gat te halen waarin hij geplant was en hem met de overgebleven kluit een poosje op de tegels neer te zetten. Mijn vrees dat hij het niet zou halen werd met de dag groter. Tot het moment dat ik zag, dat er piepkleine groene puntjes verschenen. Even nog dacht ik dat het mos was, wat zich had genesteld tussen de stammetjes. Maar nee, het waren echt kleine puntjes van de nieuwe blaadjes. Ik ben opnieuw naar een tuincentrum gegaan en vond deze keer wel een nieuwe behuizing voor de dappere, dierbare, Ficus. En sinds vorige week staat mijn Ficus weer binnen.

 

Heel voorzichtig komen de kleine blaadjes weer tevoorschijn en ze groeien met de dag, ik geniet.

 

Het verhaal van de Ficus doet me denken aan een deel van mijn eigen verhaal.

 

Vorig jaar februari is mijn moeder overleden. Ze heeft de laatste drie jaren van haar leven moeten verblijven op een gesloten afdeling van een zorginstelling. Een afdeling waar ze niet hoorde gezien haar psychische gesteldheid. De diagnose luidde “matig gevorderd stadium van alzheimer”. Op mijn vraag of iemand met deze diagnose op een gesloten afdeling thuis hoorde, was het antwoord nee. Echter er is iemand met bevoegdheid die dit zo geregeld heeft en daar kunnen wij niets aan veranderen, was het vervolg antwoord op mijn vraag. En daaraan toevoegend: “jij hebt de bevoegdheid niet om je moeder over te brengen naar een plek waar ze wel naar toe zou kunnen”.

 

Mijn moeder had fysieke zorg nodig dat was een gegeven en deze zorg kon ik haar niet geven. De zorginstelling heeft, zo is gebleken, veel fouten gemaakt. Dit werd door de klachtenfunctionaris en zorgmedewerkers beaamd. Het toegeven van deze missers door de directie zou imagoschade opleveren en dat was niet de bedoeling, dus werd alles in het werk gesteld om dit te voorkomen.

 

Drie jaar heeft deze strijd geduurd, waarna mijn moeder overleed. De weg die zij heeft moeten gaan, was dramatisch, verdrietig en pijnlijk. De bureaucratie, regelgeving en het beleid welke in verschillende zorgcentra worden gehanteerd, leiden nog steeds tot dramatische, verdrietige en pijnlijke situaties voor bewoners en hun dierbaren. Aanranding door bewoners, uitblijven van tijdige persoonlijke verschoning na sanitaire ‘ongelukken’, het uitblijven van hulp bij het eten. Op het moment dat misstanden als deze aanhangig werden gemaakt bij de bestuursvoorzitter, gaf zij te kennen dat het beschouwd werd als smaad en laster. Het behoeft geen verbeelding wat zij hiermee bedoelde te zeggen.

 

De zorginstelling is en blijft verantwoordelijk voor de juiste zorg en veiligheid voor alle bewoners. Er werden regelmatig allerlei zogeheten kwaliteitscertificaten opgehangen, wat de indruk moest wekken hoe goed de zorginstelling was. Ik heb me altijd afgevraagd wie deze controles uitvoerde, hoever deze vooraf werden aangekondigd en waarop de kwaliteit werden beoordeeld.

 

Een zorginstelling, zo werd me fijntjes verteld, heeft de vrijheid en het “recht” om bewoners weg te sturen als hun dierbaren in de ogen van de zorginstelling lastig zijn. Intimidatie van mensen op hun meest kwetsbare aspecten. Waar moeten ze heen als hun dierbare, vader, moeder of partner de deur gewezen wordt? Dit heeft tot gevolg dat veel mensen zich stilhouden.

 

Het is inmiddels ruim een jaar geleden sinds mijn moeder is overleden. Hoe de zorg en de veiligheid nu geregeld zijn weet ik niet. Gezien mijn ervaringen ben ik niet hoopvol gestemd.

 

Lange tijd heb ik het gevoel gehad dat mijn leven alleen bestond uit vechten tegen een conglomeraat. Iets waar ik niet doorheen kon en ook niet kan breken. Het onder ogen zien en voelen, dat het me niet gelukt is een verbetering te creëren voor de situatie waar mijn moeder zich in bevond en ook haar mede bewoners, heeft me diep geraakt. Ik realiseer me ook dat ik niet de enige ben die hier tegen aangelopen is. Er wordt niet of nauwelijks over gesproken omdat veel mensen er zich geen raad mee weten en er een gevoel van falen kan ontstaan. Echter een machtig systeem openbreken wat zich ingemetseld heeft, zich verschuilt achter bureaucratie, wet en regelgeving. Zich daarnaast omringt weten met duur, door ons betaalde, juristen is niet zomaar iets. Het eigenmachtig en liefdeloos handelen door organisaties als deze, wordt duur betaald door zij die hulp het hardst nodig hebben. Waar macht verschijnt, verdwijnt de Liefde.

Liefdeloos gedwongen opgenomen worden tussen mensen met vergaande vormen van dementie en alzheimer, zonder zelf deze diagnose te hebben, grenst tenminste aan ouderenmishandeling.

 

Voorzichtig ontstaat een gevoel in mijzelf, dat ik mijn leven terug krijg en net als mijn dierbare Ficus begint er in mijzelf weer iets te stromen. Ik ben inmiddels verhuisd. Het huis waar ik woonde was in no-time verkocht en dat maakte dat er een tussenstap gemaakt moest worden. Het is een goede tussenstap. Het geeft me de ruimte om mijn leven te herpakken en van hieruit kijken naar een plek waar ik me naar toe getrokken voel. Voor nu nog geen idee waar en hoe dit eruit zal gaan. Maar net als de blaadjes van mijn Ficus Benjamin, wordt ook dit zichtbaar.

 

Een heerlijke zomer toegewenst.

 

Harte groet, Grietje.

 

Reacties

Beste Grietje, je hebt jouw machteloosheid, pijn, verdriet en boosheid ten opzichte van een machtige instantie zo mooi verwoord en ontsluierd, dat het eigenlijk jammer is, dat je hiermee niet naar bijvoorbeeld een dagblad gaat, een groot publiek. Ik begrijp ook dat daar veel energie in gaat zitten en jij net als jouw Ficus nog maar net weer een beetje op krachten komt. Toch spreek ik de hoop uit dat je er ooit nog iets mee doet. Voor nu, dank voor je verhaal en het delen. Ik wens je vooral zielenrust. Warme groet.

Door Klaartje

Plaats een reactie: